مسافر

به سراغ من اگر میآیید، پشت هیچستانم. پشت هیچستان جایی است. پشت هیچستان رگهای هوا، پر قاصدهایی است که خبر میآرند، از گل واشده دورترین بوته خاک. روی شنها هم، نقشهای سم اسبان سواران ظریفی است که صبح به سر تپه معراج شقایق رفتند. پشت هیچستان، چتر خواهش باز است: تا نسیم عطشی در بن برگی بدود، زنگ باران به صدا میآید. آدم اینجا تنهاست و در این تنهایی، سایه نارونی تا ابدیت جاری است. به سراغ من اگر میآیید، نرم و آهسته بیایید، مبادا که ترک بردارد چینی نازک تنهایی من.... ...

ماشقایق های طوفان خورده ایم، سیلی ناحق فراوان خورده ایم، ساقه ی احساسمان خشکیده است، زخم ها از تیغ و طوفان خورده ایم، هیچ کس ویرانیم را حس نکرد، وسعت تنهاییم را حس نکرد، درمیان خنده های تلخ من، گریه ی پنهانیم را حس نکرد ، درهجوم لحظه های بی کسی، درد بی کس ماندنم را حس نکرد. ...